O Autor

Na beira do ano 2012, portador de agoiros apocalípticos e refundaçons sociais imprevisíveis, retorna ao mundo literário galego a colecçom mais tabernária da Galiza, com um novo número assinado desta volta por Séchu Sende com o título de O Caçador de Bruxas. A novela relata o encontro do narrador com um afiador emigrado nos Estados Unidos e precipitado pela história e a casualidade no meio da caça de bruxas empreendida pelo senador MacCarthy contra a industria do cinema dos anos 40 e 50. Um exercício de memória pessoal e política com a que Séchu Sende suma à sua carreira literária, junto a títulos como Made in Galiza ou Orixe, esta novela breve editada pelo Café Bar Trece e Edizer SCP, dentro do Lápis do Taberneiro, onde já têm publicado outros autores como Carlos Meixide, Raquel Miragaia, Marga Alborés, Carlos Santiago ou Mingolo Alborés.

O lançamento de O Caçador de Bruxas terá lugar na Terça Feira, dia 27 de Dezembro, às 21h., no Café Bar Trece, na Rua de Santa Clara de Santiago de Compostela. O acto contará com a presença do próprio autor e de outros convidados como Carlos Meixide e Marga Alborés que darám a alternativa a Séchu Sende dentro da colecçom. Lá vos esperamos numa nova jornada de vinhos e literatura, com o lápis na orelha.

A autora

Vanse debullando as castañas cos ventos do outono e a taberna reclama o seu lugar no calendario cultural cunha nova entrega do Lapis do Taberneiro, o esperado quinto conto da colección asinado por Marga Alborés, e que leva por título Lóxica Borrosa, nunha homenaxe velada á metafísica nacional inzada de borrascas entre a verdade e a falsidade. Lóxica Borrosa tráenos o instante en estado puro, a posibilidade mesma de vivir nun eterno momento inaugural, onde todas as derivas posibles se desatan nunha sucesión improbable de misterios e gargalladas. Varios parroquianos entregados ao empeño de escribir o guión da película definitiva, aquela na que todos os problemas atopan solución, parten á aventura nunha noite inverosímil onde o casual e o causal se confunden entre bares e conventos, cartografía propia do relato. Superheroes, viciosos dos comecartos, afeccionados á astroloxía, místicas en proceso de santificación, portas metadimensionais á volta da esquina, homes excéntricos e bebedores impenitentes participan nesta viaxe servida con verbo áxil por Marga Alborés.

A autora, mestra de profesión e escritora de longo alento, naceu en Serra de Outes e vive desde hai anos en Compostela, cidade da que pouco se lle escapa. Amante do viño e do carpe diem, Marga Alborés mesturou na súa andaina pola vida, cine e teatro, pedagoxía e literatura, arte e gastronomía, sempre disposta a enrolarse no próximo barco a partir. Con Lóxica Borrosa axusta contas con todo iso e máis, nun exercicio literario que sen dúbida entusiasmará aos seguidores da colección máis tabernaria da literatura galega.

A presentación, prevista para hoxe, día 30 de Outubro, ás oito e media da noite no Café Bar 13, contará coa intervención de numerosos amigos e artistas, como Carlos Meixide, Tomás Lijó, Víctor Mosqueira, Quico Cadaval ou Carlos Santiago, que acompañarán á autora no seu bautismo no xénero do relato etílico. Entre viños e para facer as honras entrevistámonos onte con ela no Café Bar Trece, promotor xunto a Edizer SCP, do Lapis do Taberneiro.

Citemos para comezar, se che parece Margarita, a un mestre do relato breve. Jorge Luis Borges fabulou no Aleph a idea de que todo o universo cabe nun dos seus infinitos puntos, será logo que o universo cabe nunha taberna?

Habería que preguntarlle ao propio Borges, pero tampouco penso que dixese moito porque pouco frecuentaba as tabernas, aínda que na Esquina Rosada xa demostrou que si, que o universo cabe nunha taberna, non había de caber, se na taberna hai sitio para todo.

Lóxica Borrosa é a historia dunha banda de parroquianos empeñados en facer unha película que resolva de vez todos os problemas. Vese que a literatura vai sendo o último refuxio da utopía.

Non é o último, é o único. Pero pese aos desvelos do Capitán Plusvalía, protagonista da película disposto a axudar a humanidade a librarse de si mesma, paréceme que o conto vai ser difícil de amañar. Despois de todo na Lóxica Borrosa o importante non é o fin senón o impulso inicial, despois depende de onde che leve o vento. Na Lóxica Borrosa sabes onde empezas pero nunca onde vas acabar.

Extraterrestres, portas metadimensionais, místicas arrebatadas, homes misteriosos á espera dalgún acontecemento extraordinario… vén sendo Marga Alborés a última mística ou máis ben unha eterna amante do misterio?

Aí pilláchesme, pero como dicía Felipito, o de Mafalda, non te preocupes que mañá xa o consulto e xa che digo. O que quero dicir é que para nada son merecedora de tal título sobre todo cando estamos ás portas de descubrir a gran mística galega, Flavia Antonia do Campo e Andrade, fundadora do convento do Carme de Arriba, protagonista tanxencial do relato. Non tiven ocasión aínda de empaparme da súa literatura, pero todo se andará. O importante é que a santificación de Flavia Antonia está na súa última fase e falta só que se produza un milagre que a confirme como santa, milagre ao que dalgunha maneira dou o meu apoio con esta novela tabernaria. Eu non son quen de atar os cordóns dos seus zapatos, apenas son heraldo da que virá ou ha de vir, que non é o mesmo pero é parecido.

Abrazaches logo a fe católica con esta novela?

En absoluto. Unha cousa é o misticismo e outra ben distinta os abrazos confusos.

O teu é o quinto conto do LdT, e ademais no teu caso constitúe saga co relato do teu irmán Mingolo, autor de Trece Xogos. Entre os Alborés e Don Francisco Añón confírmase Outes como capital galega da literatura tabernaria?

Totalmente de acordo. A partir de agora escoitarase falar moito dos Machados galegos, tanto en sentido literal como figurado. Con Don Francisco, claro, sempre presente.

O autor

Logo da presentación o pasado 20 de Maio da cuarta entrega do Lapis do Taberneiro no Café Bar Trece, e pasadas as resacas propias dos grandes eventos tabernarios, falamos co autor de Primavera sobre a experiencia de mesturar o etílico co literario. Tras deixar o seu traballo televisivo en Onda Curta por razóns que el mesmo aclarou na gala dos Mestre Mateo deste ano, o noso home combate as inclemencias do paro cunha actividade cultural frenética por todo tipo de palcos e tribunas. Nós apañámolo nun momento de receso que deu para compartir un gin tonic nunha terraza calquera de Compostela.

Carlos, din por aí que es un escritor fulminante e expeditivo que non se anda com argumentos. Tes algunha cousa que dicir na túa defensa?

Si? Din tal? Maldita sexa! Un non pode dominar o que os demais opinan sobre el! Fulminante e expeditivo? Talvez, por que non?  Son as características que definen os bos centrais de fútbol, aqueles que atoparon un oco no xogo porque non tiñan a calidade abonda para canear ou macar goles… Na literatura supoño que será parecido. Só espero que que os fulminantes e expeditivos a miña voz entendan.

Primavera é un relato cursi ou simplemente parodia estacional?

Primavera é unha enxurrada a xeito de mosaico estacional no que coma nun caleidoscopio deslumbrámonos cunha chea de personaxes arquetípicos que ben poden ser considerados unha parodia de cada un de nós mesmos. Gustaríame que fora un pouquiño máis cursi, coido que nalgún momento conséguese, inda que finalmente o burdo e fácil triunfa. É unha novela máis de década impar que de década par. Eu ubicaríaa máis na década que vén que na que acabamos de deixar atrás.

Que resta en ti do home inédito agora que xa che publican ata na colección máis tabernaria do país?

O que está claro é que o tempo pasa implacable. Aquel home inédito xa logo foi édito e a verdade é que, dende que saíu do prelo, foi afinando máis a súa condición de home editado ata chegar a uns límites de perfección cáseque orientais. Non falo da cuestión estilística mais da cuestión editorial en si mesma. Despois do Home Inédito, que era un libro verde e ben pequeno, o meu grao de refinamento levoume a escribir un libro amarelo e máis pequeno aínda polo que me agrada pensar nas dimensións físicas que podería ter o vindeiro.

A novela de Carlos Santiago acababa nun punto final, a de Mingolo Alborés nunha rancheira e a de Raquel Miragaia no silencio cómplice dos amantes. Pola contra a túa acaba na cantarela do “bubidibubidibú”. Pensas que o lector conseguirá aprehender o significado profundo deste concepto filosófico que impregna o teu relato?

Si. Non o dúbido. Non en balde na propia novela exponse con bastante claridade o significado do bubidibubidibú e, ademais, será ben recibido pois é un concepto filosófico que non esixe ningún tipo de esforzo por parte do individuo mais ben ao contrario, anímao a non se preocupar por calquera problema que o axexe. En todo caaso, este bubidibubidibú da novela ten tamén que ver con ese ambiente de certa irrealidade no que se mesturan os efluvios do viño, das primeiras noites primaverais ao ar libre, o propio soño do personaxe de Carmelo, os porros, a literatura, etcétera….

Pensas gañar o xubileo este ano ou valo deixar para o 2021?

Este ano non creo. Hai Mundial e cada vez que paso pola Quintana hai unhas ringleiras de crentes para pasar pola Porta Santa francamente desmobilizadoras.Talvez dentro de once anos me anime, quen sabe, se cadra daquela son director xeral de algo e teño que facelo por lealdade institucional. Inda que visto dende agora, cáseque preferiría no 2021 gañar, antes que o xubileo, unha boa xubilación anticipada. De todos modos, de acó a aló inda queda moito tempo e dende que a humanidade ten a capacidade da autodestrución nuclear non podemos facer planos a tan longo prazo.

Xa está? Foi un pracera entrevista.

A Autora

Enquanto o Lapis do Taberneiro aguarda polo quinto número da colecçom, fomo-nos de vinhos com a Raquel Miragaia, autora d´O Décimo Terceiro Mês, terceira entrega tabernaria de Ediçons do Trece e Edizer SCP. Logo de apanhar os caminhos de ferro da literatura em Diario Comboio, uma exploraçom das ambigüidades da vida na aldea, e adentrar-se nas solidons da cidade com o libro de relatos En Tránsito, a autora de Tardade fala-nos da súa experiencia narrativa nos frios e calores dumha taberna.

O amor, argumento motor da tua incursom no género tabernário, parece bater-se em retirada por todo o planeta. É a taberna o último refugio das grandes emoçons ou pola contra há outros espaços liberados com menos álcool e menos fumo?

A taberna nom é o único mas é um muito bom. Mas nom vale qualquer taberna, tem que ser a que tem vontade de sê-lo, com taberneiros que oficiam a sua profissom e fam do local algo quase familiar. Enfim, a verdade é que acredito que ainda ficam muitos lugares que podem ser refúgio das emoçons, essas que tam má fama tenhem ultimamente. Se nom houver, teríamos que criá-los,  nom?

Es a primeira escritora do LdT abertamente reintegrata. Achas que o reintegracionismo deve invadir a taberna e achegar-se de clientelas dispares?

O reintegracionismo já está na taberna e entre clientelas muito díspares. Cada vez mais. Eu o que acho é que vai chegar um momento em que o reintegracionismo nom vai ser tema de nenhuma entrevista. E eu deixarei de ser a primeira/única escritora reintegrata nas colecçons literárias.

Do Diário Comboio ao Décimo Terceiro Mês, que é o que a Raquel Miragaia já tem andado no grémio difuso da literatura galega?

Buf, andado andado, nom sei se muito. Nunca sei se estou dando algum passo no grémio da literatura galega, e em caso de dá-lo, se vai cara algum lugar preciso. Eu sei que na literatura, desde Diário comboio até O décimo terceiro mês, vou afiançando as minhas inseguranças. Cada vez mais consciente de que ainda som muito pequeninha neste mundo e gostava de ir medrando nele aos poucos, com ritmo lento que é como gosto eu de fazer as cousas, as que podo.

“Agora mostro-che as feridas como se isto fosse umha guerra e tu o único rival com capacidade para transforma-las em caminho” afirma a narradora do Décimo Terceiro Mês. Há no amor umha outra épica possível num mundo sem heróis?

Definitivamente sim. Acredito, e cada vez mais, na épica do quotidiano, das pequenas grandes cousas, das nom normalidades. Depois dos grandes empachos de histórias de amor inesquecíveis, com heróis e heroínas que arriscam vidas e som capaces de grandes façanhas, reivindico as histórias de amor de cada dia. Reivindico também a variedade, o amor sem adjectivos, o que gera dúvidas e ajuda a andar. Enfim, o amor assim em grande, universal, que afinal é esse o que se mostra nos detalhes mínimos.

Que se sente fazendo parte dumha colecçom como esta?

Muita felicidade.  Desde que conheci a colecçom queria fazer parte dela. Gosto da ideia de que o livro se lê entre vinhos e, a poder ser, co sorriso na boca.

A novela en Calaméo

Xa ben andada a estación vai saír do prelo a cuarta entrega da indómita colección de novelas tabernarias editada polo Café Bar Trece e Edizer SCP, O Lapis do Taberneiro, desta volta asinada por Carlos Meixide, en veloz homenaxe desta primavera inestable na que moitas tabernas do país aproveitan o mínimo claro no ceo para ateigar a rúa de terrazas. Primavera é un relato inzado de humores e ironías no que a clientela dunha taberna celebra as temperaturas en alza e as primeiras raiolas da estación con profusión de alcoholes e parolas.

Carlos G. Meixide, escritor, xornalista e artista, suma así á súa carreira literaria esta pequena xoia narrativa onde volve botar man do diálogo áxil e brillante, como xa fixera na súa primeira novela, O Home Inédito, publicada por Edicións da Rotonda en 2005, unha historia de amor, humor e sexo ambientada no New York post 11-S. De New York a Compostela, o autor explora agora o agromar de emocións e pensamentos nunha taberna da zona vella, no primeiro día primaveral do Ano Xacobeo. Primavera é un retrato coral da vida urbana na capital galega, aberto a encontros inesperados e bebedeiras antolóxicas capaces de convocar a gargallada colectiva.

Como é xa tradición, a presentación de Primavera, integrada nas Festas Populares 2010 de Compostela, terá lugar o vindeiro xoves, día 20 de Maio, no Café Bar Trece, na Rúa de Santa Clara, contando coa presenza do autor e outros artistas convidados. O mesmo día será presentada tamén a segunda edición do primeiro número, o Acantinado de Carlos Santiago, que abría a colección do Lapis do Taberneiro a principios do 2009, esgotándose apenas nun mes e con máis de nove mil lecturas na rede. Tanto a Primavera de Carlos Meixide, o Décimo Terceiro Mês de Raquel Miragaia, os Trece Xogos de Mingolo Alborés, como esta segunda edición do relato de Carlos Santiago, encóntranse disponíbeis en libre distribución no site de publicacións Calaméo.

Lê a novela em Calaméo

Já está na rua o terceiro número da colecçom literária mais taberneira da Galiza, O Décimo Terceiro Mês de Raquel Miragaia, umha historia de amor tecida entre ardentes copos de vinho e jornais compracidos em que a narradora de Tardade explora a cadencia íntima dos meses a cair do calendário. 

Fiel à ideologia heterodoxa da tasca, o Lapis do Taberneiro, a colecçom de novelas breves impulsada polo Café Bar Trece, abre o seu catálogo à sua primeira novela reintegracionista, pois é bem sabido que na taberna fala-se com qualquer umha ortografia, e o vinho ao calor das páginas corre com igual fundamento. 

O relato de Raquel Miragaia suma-se assim ao Acantinado de Carlos Santiago e aos Trece Xogos de Mingolo Alborés, os dous primeiros números da colecçom que esperam já umha segunda ediçom depois do grande sucesso acadado. As tres novelas podem-se ler e descarregar na rede, no site de publicaçons Calaméo.

O Décimo Terceiro Mês será apresentada manhã, Quinta Feira 11 de Fevereiro, no Café Bar Trece, na Rua Santa Clara de Santiago D.C. por volta das 20:00h, contando com a participaçom da própria autora e de Carlos Santiago, em representaçom de Edicions do Trece, e mais com a intervençom especial de Ugia Pedreira e Fred Martins, que farám as honras musicais com um repertório decididamente tabernário, como a ocasiom reclama. 

Lá vos esperamos para acompanhar à Raquel na feliz jornada.

O Autor

Para ir salpimentando a presentación do xoves 1 de Outubro, falamos con Mingolo Alborés, autor de Trece Xogos, o segundo número do Lapis do Taberneiro. Desde Bertamiráns, onde traballa na dura administración do ben público galaico, contestou ao noso cuestionario tabernario de urxencia. O Xoves, no Café Bar Trece, na Rúa de Santa Clara en Santiago, ampliará preguntas e respostas á partir das 20:00h xa entre pipotes abertos.

Non sei se esta é a túa primeira publicación como escritor, pero seguro que aos lectores lle encantará saber quen é o home que está detrás da mesa a repartir as cartas. De onde che vén o impulso literario?

Podería dicirse que, aínda que hai algo máis editado, esta é a primeira publicación que merece a pena sinalar. O cuprier que reparte as cartas é un home valente (hai que selo para atreverse a publicar algo), bastante truán e fulero, pero que intenta sacarlle a chispa ás bazas interesantes da vida; aínda cando vaia perdendo a partida. En canto ao impulso literario, para min escribir é un pracer que, penso, vén dunha impronta familiar. Dende neno vin gozar coa escritura á maior parte da miña familia, meus irmáns, meu pai… Supoño que me picou a curiosidade e acabei encontrando unha excelente forma de desafogar sensacións e sentimentos.

Historias de taberna. Un vello xénero. Pensas que os contos de taberna sobrevivirán cando o goberno nos prohiba fumar e beber nos bares?

Penso, e confío niso, que os contos de taberna, o viño e o fume do tabaco sobrevivirán moito máis que os propios gobernos; de feito, no meu xeito libertario de pensar, concíbese un mundo sen gobernos, pero non un mundo sen tabernas. E ten lóxica; os contos de taberna, o viño e o cigarro, forman parte da nosa idiosincrasia cultural. Os gobernos, sen embargo, están a anos luz do sentir da xente e dificilmente poderían ter nada que ver coa cultura, senón todo o contrario.

Ti es dos que pensa que deus non xoga aos dados ou máis ben dos que cren que ten vicio polo bingo?

Os deuses son un invento dos humanos; unha creación tabernaria máis, feita á imaxe e semellanza dos homes. Polo tanto é factible supoñer que sexan viciosos, xogantíns e caprichosos. Non obstante considero que, a estas alturas, os deuses perderon case que todo o crédito que puideran ter nas tabernas e, por elo, paréceme difícil que encontren puntos dispostos a compartir mesa con eles.

Na túa novela parece que os protagonistas se xogan todo no arrastro. O destino xoga con cartas marcadas ou depende da baza que che toque?

O destino, para min, é outro invento directamente relacionado coa relixión. Creo que o desenvolvemento da vida de cada quen, depende máis ben das cartas que che toquen, da habilidade que teñas para xogalas e das trampas que sexas capaz de facer sen que te collan nos renuncios.

Le a novela en Calaméo

Tras o primeiro número da colección O Lápis do Taberneiro, o Acantinado de Carlos Santiago, chegan os Trece Xogos de Mingolo Alborés, outra micronovela tabernaria editada polo Café Bar Trece e a Editorial Danú, un pequeno thriller tecido entre cartas, dados e boletos de bingo ao calor de viños e gin tonics. Como é costume, hai versión en rede ao voso dispor. É só premer na imaxe.

A presentación de Trece Xogos terá lugar no Café Bar Trece, Rúa de Santa Clara 13 en Santiago, o vindeiro 1 de Outubro ás 20:00 h e contará coa presenza do autor.